ΑΠΟΒΛΗΤΟ

Δέν τα κατάφερα να σκαρφαλώσω στο χυδαίο
ούτε στη λάσπη να συρθώ
παρά  σε βράχο μάτωσα τα γόνατά μου
και μόνο για να μυρίσω ένα κυκλάμινο
- μέρος κι αυτό που βρήκε να φυτρώσει -
κι η θάλασσα που με πρωτόγαλα με πότισε
ποτέ της δεν μου δίδαξε τα λόγια των σειρήνων..
Γιατί λόγια θα ήτανε ..
ή ήχος άσχημος.. που όμως ο "γυιός" σου Οδυσσέα, τον νόμισε τραγούδι..

 

Στην πιο σκοτεινή ώρα της νύχτας μαθήτευσα
Τ αστέρια που τρέμοντας χανόταν ακολούθησα
ζεσταίνοντας τα με τα χέρια μου...
έτσι μ έχασε η μέρα..

 
 Ως το βυθό της θάλασσας ταξίδεψα
τέλειωσε η ανάσα  στα μισά
κι ο κόσμος ο πλασματικός
αυτός που μου έκλεβε τον ύπνο
μου χάρισε τη  μάσκα του..
κι  έγινε σάρκα μου
κι έσπασα όλους τους καθρέφτες μου
- με αναγνώρισα-
έτσι με κέρδισε το σκοτάδι..

Οποτε σ αποθύμησα.

Εμένα με γνωρίζουνε οι πιο μεγάλοι δρόμοι
δρόμοι που τους περπάτησα μέχρι ν' αλλάξεις γνώμη

Βαθιά της νύχτας μου ρωγμή
πόσο ν' αντέξει ένα κορμί
της πίκρας τ' ανηφόρια
Όποτε σ' αποθύμησα σαν βράχος κατρακύλησα
στα απόκρημνα σου λόγια
Όποτε σ' αποθύμησα σαν βράχος κατρακύλησα
στα απόκρημνα σου λόγια

Εμένα με γνωρίζουνε οι πιο μεγάλες νύχτες
νύχτες που σε περίμενα κι όμως ποτέ δεν ήρθες

Βαθιά της νύχτας μου ρωγμή
πόσο ν' αντέξει ένα κορμί
της πίκρας τ' ανηφόρια
Όποτε σ' αποθύμησα σαν βράχος κατρακύλησα
στα απόκρημνα σου λόγια
Όποτε σ' αποθύμησα σαν βράχος κατρακύλησα
στα απόκρημνα σου λόγια

 

στίχοι  του Κώστα Φασουλά 

 μουσική του Πάρη Περυσινάκη